- ul. św. Andrzeja Boboli
- ul. Armii Krajowej
- ul. Bacieczki (219-225)
- ul. Batalionów Chłopskich
- ul. Klonowa
- ul. Korycińska
- ul. Letnia
- ul. Niska
- ul. Popiełuszki (parzyste od 60
- ul. nieparzyste od 97)
- ul. Powstańców
- ul. Rybnika
- ul. Szarych Szeregów
- ul. Szkolna
- ul. Ubocze
- ul. Wrocławska
- ul. Zimowa
Parafia
Ulice należące do parafii
Rys historyczny
Parafię erygował biskup wileński Jerzy Matulewicz 28 XII 1922 r. dla miasta Starosielce.
Osada Starosielce powstała wraz budową kolei Grajewo-Brześć, którą otwarto w 1873 r. Powstały wówczas Zakłady Zaplecza Remontowego Kolei Żelaznych. Starosielce stały się osadą kolejarzy, którą w 1919 r. podniesiono do rangi miasta. Już od 1908 r. mieszkańcy Starosielc starali się o pozwolenie na budowę kościoła. Władze carskie wydały jednak decyzję odmowną. Dopiero po odzyskaniu niepodległości mogła powstać w 1919 r. katolicka placówka duszpasterska. Władze miasta przekazały katolikom zniszczone w czasie wojny pomieszczenie w budynku kolejowym przy ul. Szkolnej. Wcześniej była to sala szkolna, którą rosyjskie władze kolejowe oddały prawosławnym i oni w 1901 r. urządzili w niej cerkiewkę parafialną św. Cyryla i Metodego. Została ona opuszczona w 1915 r. i Niemcy urządzili w niej oddział zwiadu konnego. Gdy wróciła z ewakuacji do Rosji część prawosławnych, władze miasta podjęły decyzję o przeniesieniu parafii prawosławnej do kaplicy Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny na cmentarzu grzebalnym. Kaplica w budynku kolejowym, pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa, służyła katolikom jako świątynia parafialna do czasu zbudowania kościoła św. Andrzeja Boboli. Parafię bowiem erygował bp Matulewicz w 1922 r.
Pierwszy proboszcz, ks. Paweł Grzybowski, przymierzał się do budowy murowanej świątyni. Zginął jednak tragicznie w 1932 r. i dopiero jego następca, ks. Antoni Lewosz, rozpoczął energiczne przygotowania do budowy kościoła. Po zatwierdzeniu projektu, sporządzonego przez inż. arch. Sosnowskiego z Grodna przystąpiono w 1938 r. do prac budowlanych. Jakiś udział w projekcie kościoła miał inż. arch. Leonard Matulewicz. Do września 1939 r. wymurowano ściany prawie do dachu. Prace przerwała II wojna światowa. Zgromadzone materiały zostały zrabowane przez okupantów, a mury częściowo uszkodzone. Roboty budowlane wznowiono w 1947 r. W trudnym okresie represji wobec kościoła i inwigilacji wiernych, gdy proboszczem był ks. Jan Zmitrowicz, często potajemnie kontynuowano prace. Prowadzono je w latach 1949-52 i 1955-59.
Świątynię w stanie surowym poświęcił 1 IX 1959 r. wikariusz kapitulny ks. Adam Sawicki. Prace wykończeniowe prowadził potem administrator parafii, ks. Czesław Łogutko, a po nim, od 1966 r. ks. proboszcz Stefan Girstun. W 1967 r. wykonano elewacje i zbudowano górną część wieży, a w latach 1985-90 postawiono nową plebanię. Od czasu objęcia parafii przez nowego ks. Proboszcz, ks. kan. Ryszarda Puciłowskiego wykonano następujące prace: przebudowano prezbiterium dając nowe wyposażenie, przygotowano nowe ławki, konfesjonały i żyrandole, dach kościoła i wieżę pokryto blachą tytanowo-cynową, odnowiono gruntownie elewację, zamontowano ogrzewanie, wstawiono nowe witraże, wstawiono nowe drzwi, wykonano remont obu zakrystii wraz ze wstawieniem nowych mebli i wymianą okien, sprowadzono relikwie wielu świętych, wyremontowano dzwony, przeprowadzono liczne prace na cmentarzu, wybudowano grotę Matki Bożej na zewnątrz kościoła (widoczna na zdjęciu poniżej). Dokładnej renowacji poddano także plebanię. W chwili obecnej, przy ogromnej trosce Księdza Proboszcza wykonywane są kolejne, bieżące prace przy kościele, a wspólnota parafialna przygotowuje się do obchodów 100-lecia parafii w roku 2022.
